آفتاب هشتم

بسیارى از آدمیان دست کم بخش عظیمى از زندگى خود را با غفلت مى گذرانند و چون روز حساب فرا رسد باید در برابر خداى متعال بایستند و پاسخ آن چه را کرده اند و گفته اند و روا داشته اند، بدهند و خود را براى کیفر یا پاداش الهى آماده سازند و هول و هراس و دریغ و پشیمانى و بزرگى کیفر خداى متعال در آن روز به اندازه اى است که نمى توان آن را توصیف کرد. در آن اوضاع و احوال سخت و سهمگین است که اولیاى الهى دوستان خود را شفاعت کرده و از هلاکت مى رهانند. بزنطى چنین روایت کرده است:«از حضرت رضا - علیه السلام - شنیدم که فرمود: هر کس از دوستانم مرا زیارت کند در حالى که حقم را بشناسد، روز قیامت او را شفاعت خواهم کرد.»در روایتى دیگر، حسن بن فضال از آن حضرت این گونه نقل کرده است:«من مسموم و کشته و در غربت دفن خواهم شد و این مطلب را از طریق پدرم، به نقل از پدرش و اجدادش، از امیرمؤمنان، على بن ابى طالب از رسول خدا - صلى الله علیه و آله - مى دانم. آگاه باشید هر کس مرا با غربت و دورى سرایم زیارت کند، من و پدرانم روز قیامت شفیعان او خواهیم بود و کسى که ما شفیع او باشیم، اگر چه به اندازه جن و انس گناه داشته باشد، گناهان او بخشیده خواهد شد.»بر طبق روایتى دیگر، هروى مى گوید: حضرت رضا - علیه السلام - وارد قبه اى شد که هارون در آن دفن شده است و با دست مبارکش در کنار آن خطى کشید و فرمود:«این تربت من است و در آن دفن خواهم شد و خداى متعال این مکان را محل آمد و شد شیعیان و دوستانم قرار خواهد داد. به خدا سوگند هر یک از آنان که مرا زیارت کند، یا بر من سلام کند، به سبب شفاعت ما- که اهل بیت پیامبریم - مشمول بخشش و مهربانى خدا قرار خواهد گرفت.»شیخ صدوق نقل کرده است که مردى از خراسان به آن حضرت عرض کرد: اى پسر رسول آفتاب هشتم...