برخوردار شدن از شفاعت امام رضا (ع)با زیارت حضرت

بسیارى از آدمیان دست کم بخش عظیمى از زندگى خود را با غفلت مى گذرانند و چون روز حساب فرا رسد باید در برابر خداى متعال بایستند و پاسخ آن چه را کرده اند و گفته اند و روا داشته اند، بدهند و خود را براى کیفر یا پاداش الهى آماده سازند و هول و هراس و دریغ و پشیمانى و بزرگى کیفر خداى متعال در آن روز به اندازه اى است که نمى توان آن را توصیف کرد. در آن اوضاع و احوال سخت و سهمگین است که اولیاى الهى دوستان خود را شفاعت کرده و از هلاکت مى رهانند. بزنطى چنین روایت کرده است: «از حضرت رضا - علیه السلام - شنیدم که فرمود: هر کس از دوستانم مرا زیارت کند در حالى که حقم را بشناسد، روز قیامت او را شفاعت خواهم کرد.» در روایتى دیگر، حسن بن فضال از آن حضرت این گونه نقل کرده است: «من مسموم و کشته و در غربت دفن خواهم شد و این مطلب را از طریق پدرم، به نقل از پدرش و اجدادش، از امیرمؤمنان، على بن ابى طالب از رسول خدا - صلى الله علیه و آله - مى دانم. آگاه باشید هر کس مرا با غربت و دورى سرایم زیارت کند، من و پدرانم روز قیامت شفیعان او خواهیم بود و کسى که ما شفیع او باشیم، اگر چه به اندازه جن و انس گناه داشته باشد، گناهان او بخشیده خواهد شد.» بر طبق روایتى دیگر، هروى مى گوید: حضرت رضا - علیه السلام - وارد قبه اى شد که هارون در آن دفن شده است و با دست مبارکش در کنار آن خطى کشید و فرمود: «این تربت من است و در آن دفن خواهم شد و خداى متعال این مکان را محل آمد و شد شیعیان و دوستانم قرار خواهد داد. به خدا سوگند هر یک از آنان که مرا زیارت کند، یا بر من سلام کند، به سبب شفاعت ما- که اهل بیت پیامبریم - مشمول بخشش و مهربانى خدا قرار خواهد گرفت.» شیخ صدوق نقل کرده است که مردى از خراسان به آن حضرت عرض کرد: اى پسر رسول